Η γονεϊκότητα στη σύγχρονη εποχή διαμορφώνεται μέσα σε ένα περιβάλλον
αυξημένης πολυπλοκότητας και συνεχών αλλαγών. Οι γονείς καλούνται να
ανταποκριθούν σε πολλαπλούς ρόλους, επαγγελματικές απαιτήσεις και
κοινωνικές προσδοκίες, ενώ παράλληλα μεγαλώνουν παιδιά σε έναν κόσμο
διαφορετικό από εκείνον στον οποίο μεγάλωσαν οι ίδιοι. Η πρόσβαση σε
πληθώρα πληροφοριών γύρω από τη διαπαιδαγώγηση, αν και πολύτιμη,
συχνά δημιουργεί σύγχυση και εντείνει την πίεση για το “σωστό” τρόπο
γονεϊκότητας.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, είναι εύκολο ο γονέας να εστιάσει στην αναζήτηση
απαντήσεων και τεχνικών, παραβλέποντας ένα βασικό στοιχείο που
παραμένει σταθερό: τη σημασία της σχέσης με το παιδί. Η συναισθηματική
διαθεσιμότητα, δηλαδή η ικανότητα να αναγνωρίζει κανείς και να
ανταποκρίνεται στα συναισθήματα του παιδιού, αποτελεί κεντρικό παράγοντα
για την ανάπτυξη ασφάλειας και εμπιστοσύνης. Σε στιγμές έντασης, για
παράδειγμα, η προσπάθεια κατανόησης του συναισθήματος που βιώνει το
παιδί μπορεί να είναι πιο υποστηρικτική από μια άμεση διόρθωση της
συμπεριφοράς.
Παράλληλα, η σύγχρονη γονεϊκότητα συνοδεύεται συχνά από την πίεση της
τελειότητας. Η ανάγκη να ανταποκριθεί κανείς σε υψηλά πρότυπα μπορεί να
οδηγήσει σε αμφιβολία και εσωτερική ένταση. Ωστόσο, η ψυχολογική
προσέγγιση αναδεικνύει τη σημασία του “αρκετά καλού” γονέα, ο οποίος δεν
επιδιώκει την τελειότητα αλλά τη συνέπεια, τη διαθεσιμότητα και τη
δυνατότητα επανόρθωσης. Η αναγνώριση ενός λάθους και η επιστροφή στη
σχέση μετά από μια δύσκολη στιγμή αποτελούν σημαντικές εμπειρίες για το
παιδί, καθώς ενισχύουν το αίσθημα ασφάλειας και κατανόησης.
Η διαχείριση της καθημερινότητας, οι γρήγοροι ρυθμοί ζωής και η έντονη
παρουσία της τεχνολογίας προσθέτουν επιπλέον προκλήσεις. Σε αυτό το
πλαίσιο, η δημιουργία στιγμών ουσιαστικής παρουσίας, ακόμη και μικρής
διάρκειας, αποκτά ιδιαίτερη αξία. Η ποιότητα της επαφής συχνά είναι πιο
καθοριστική από την ποσότητα του χρόνου.
Η γονεϊκότητα δεν είναι μια στατική διαδικασία ούτε ένα σύνολο κανόνων που
εφαρμόζονται με τον ίδιο τρόπο σε κάθε περίπτωση. Είναι μια δυναμική σχέση
που εξελίσσεται, απαιτώντας ευελιξία και προσαρμογή. Μέσα σε έναν κόσμο
που αλλάζει, η σταθερότητα της σχέσης και η δυνατότητα συναισθηματικής
σύνδεσης αποτελούν τον πιο ουσιαστικό παράγοντα υποστήριξης για το παιδί.
Ζαχαρή Ευαγγελία\Counselling
Ονομάζομαι Ευαγγελία Ζαχαρή και δραστηριοποιούμαι στον χώρο της συμβουλευτικής ψυχικής υγείας και της ψυχοκοινωνικής υποστήριξης, με πολυετή εμπειρία στην υποστήριξη ενηλίκων, γονέων, εφήβων και οικογενειών.
Η επαγγελματική μου πορεία βασίζεται σε μια βαθιά προσωποκεντρική προσέγγιση, όπου στο επίκεντρο βρίσκεται πάντα ο ίδιος ο άνθρωπος και οι προσωπικές του ανάγκες. Πιστεύω ότι κάθε άτομο διαθέτει τις εσωτερικές δυνάμεις και τους πόρους για να εξελιχθεί, να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες του και να προχωρήσει με μεγαλύτερη ισορροπία και αυτοπεποίθηση.
Οι σπουδές μου στην Counselling Psychology – Προσωποκεντρική Προσέγγιση αποτέλεσαν τη βάση της συμβουλευτικής μου ταυτότητας, ενώ οι εξειδικεύσεις μου στη συμβουλευτική γονέων, στην υποστήριξη οικογενειών και φροντιστών ατόμων με αναπηρία, καθώς και στον επαγγελματικό προσανατολισμό μέσα από μία βιωματική προσέγγιση, ενίσχυσαν ακόμη περισσότερο τον τρόπο με τον οποίο εργάζομαι.
Στη συμβουλευτική γονέων, στόχος μου είναι η ενδυνάμωση του γονεϊκού ρόλου, η βελτίωση της επικοινωνίας μέσα στην οικογένεια και η ουσιαστική υποστήριξη στις καθημερινές προκλήσεις που μπορεί να προκύπτουν.
Στον επαγγελματικό προσανατολισμό, η προσέγγισή μου είναι βιωματική και βασίζεται στα ποιοτικά στοιχεία της προσωποκεντρικής μεθόδου, με κέντρο τον ίδιο τον συμβουλευόμενο ως υπεύθυνο για τη λήψη της επαγγελματικής του απόφασης. Μέσα από τη διαδικασία αυτή, το άτομο έχει τη δυνατότητα να αναγνωρίσει τις δεξιότητες, τις αξίες, τα ενδιαφέροντα και τις πραγματικές του επιθυμίες, ώστε να οδηγηθεί σε μια ουσιαστική και συνειδητή επιλογή.
Παράλληλα, μέσα από την ατομική και ομαδική συμβουλευτική ενηλίκων, προσφέρω έναν ασφαλή, υποστηρικτικό και εμπιστευτικό χώρο, όπου το άτομο μπορεί να εκφράσει ελεύθερα τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του.
Στόχος μου είναι να διευκολύνω κάθε άνθρωπο να επεξεργαστεί προκλήσεις που σχετίζονται με το άγχος, τις σχέσεις, την αυτοεκτίμηση, τις μεταβάσεις ζωής ή άλλες απαιτητικές καταστάσεις, και παράλληλα να αναπτύξει νέους τρόπους διαχείρισης, προσωπικής εξέλιξης και ψυχικής ανθεκτικότητας.
Στο ομαδικό πλαίσιο, δίνεται η δυνατότητα για μοίρασμα εμπειριών, ενδυνάμωση μέσα από τη σύνδεση με άλλους ανθρώπους και ανάπτυξη κοινωνικών και συναισθηματικών δεξιοτήτων μέσα σε ένα περιβάλλον αποδοχής, εμπιστοσύνης και σεβασμού.
Παράλληλα, η επιλογή μου να συνεχίσω τις σπουδές μου στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα Διαχείρισης Κινδύνων, Καταστροφών και Κρίσεων συνδέεται άμεσα με τον στόχο μου να προσφέρω ψυχοκοινωνική υποστήριξη σε ανθρώπους που βιώνουν ή έχουν βιώσει κρίσεις, απώλειες ή τραυματικά και καταστροφικά γεγονότα.
Στόχος μου είναι να δημιουργώ έναν χώρο όπου κάθε άνθρωπος μπορεί να αισθανθεί ότι ακούγεται ουσιαστικά, να ενδυναμωθεί και να προχωρήσει με μεγαλύτερη σαφήνεια, εσωτερική ισορροπία και ελπίδα.